| Ty przychodzisz jak noc majowa, | a e |
| biała noc, uśpiona w jaśminie, | F G |
| i jaśminem pachną twoje słowa, | a e |
| i księżycem sen srebrny płynie, | F G |
| |
| płyniesz cicha przez noce bezsenne | a e |
| - cichą nocą tak liście szeleszczą- | F G |
| szepcesz sny, szepcesz słowa tajemne, | a e |
| w słowach cichych skąpana jak w deszczu... | F G |
| |
| To za mało! Za mało! Za mało! | a e |
| Twoje słowa tumanią i kłamią! | F G |
| Piersiom żywych daj oddech zapału, | a e |
| wiew szeroki i skrzydła do ramion! | F G |
| |
| Nam te słowa ciche nie starczą. | a e |
| Marne słowa. I błahe. I zimne. | F G |
| Ty masz werbel nam zagrać do marszu! | a e |
| Smagać słowem! Bić pieśnią! Wznieść hymnem! | F G |
| |
| Jest gdzieś radość ludzka, zwyczajna, | a e |
| jest gdzieś jasne i piękne życie. | F G |
| Powszedniego chleba słów daj nam | a e |
| i stań przy nas, i rozkaż - bić się! | F G |
| |
| Niepotrzebne nam białe westalki, | a e |
| noc nie zdławi świętego ognia - | F G |
| bądź jak sztandar rozwiany wśród walki, | a e |
| bądź jak w wichrze wzniesiona pochodnia! | F G |
| |
| Odmień, odmień nam słowa na wargach, | a e |
| naucz śpiewać płomienniej i prościej, | F G |
| niech nas miłość ogromna potarga. | a e |
| Więcej bólu i więcej radości! | F G |
| |
| Jeśli w pięści potrzebna ci harfa, | a e |
| jeśli harfa ma zakląć pioruny, | F G |
| rozkaż żyły na struny wyszarpać | a e |
| i naciągać, i trącać jak struny. | F G |
| |
| Trzeba pieśnią bić aż do śmierci, | a e |
| trzeba głuszyć w ciemnościach syk węży. | F G |
| Jest gdzieś życie piękniejsze od nędzy. | a e |
| I jest miłość. I ona zwycięży. | F G |
| |
| Wtenczas daj nam, poezjo, najprostsze | a e |
| ze słów prostych i z cichych - najcichsze, | F G |
| a umarłych w wieczności rozpostrzyj | a e |
| jak chorągwie podarte na wichrze. | F G |
