| Widzimy się co dzień na schodach w metrze, | D G A |
| gdy ona jedzie na dół – ja na powierzchnię | D G A |
| Ja wracam z nocnej zmiany, | h |
| a ty pracujesz rano | fis |
| Ja jestem niewyspany, | G A |
| ty z twarzą zatroskaną | h D |
| |
| A schody jadą, choć mogłyby stać | G A D |
| na stacji Jerzego z Podebrad | G A D |
| |
| Praga o szóstej jeszcze sennie ziewa | D G A |
| i tylko my naiwni – robimy co trzeba | D G A |
| Ja spieszę się z kliniki, | h |
| gna do kiosku ona | fis |
| Zmęczone dwa trybiki, | G A |
| dwie wyspy wśród miliona | h D |
| |
| A schody jadą, choć mogłyby stać | G A D |
| na stacji Jerzego z Podebrad. | G A D |
| |
| Choć o tej samej porze - randki są ruchome, | D G A |
| bo w tym tandemie każdy jedzie w swoją stronę | D G A |
| Ja w lewo, ona w prawo | h |
| nie ma odwrotu | fis |
| ją czeka Rude pravo | G A |
| a na mnie pusty pokój | h D |
| |
| A schody jadą, choć mogłyby stać | G A D |
| na stacji Jerzego z Podebrad. | G A D |
| |
| Na czarodziejskich schodach czuję w sercu drżenie, | D G A |
| gdy kioskareczka Ewa śle mi swe spojrzenie | D G A |
| W pospiechu ledwie zdążę | h |
| powiedzieć - „witam z rana”, | fis |
| bo całowania w biegu | G A |
| surowo się zabrania | h D |
| |
| A schody jadą, choć mogłyby stać | G A D |
| na stacji Jerzego z Podebrad | G A D |
| |
| A Praga drzemie i nic jeszcze nie wie | D G A |
| o dwojgu zakochanych, zapatrzonych w siebie | D G A |
| Już tęsknią nasze włosy | h |
| pędem rozwiane | fis |
| do tego, co nas czeka | G A |
| do tego, co nieznane | h D |
| |
| A schody jadą, choć mogłyby stać | G A D |
| na stacji Jerzego z Podebrad. | G A D |